Gemeenschappelijkheid en verantwoordelijkheid

Wanneer ontstaat er een verantwoordelijkheid en een gemeenschappelijkheid? Ik denk zodra er een herkennen is. Wanneer ik zie dat ik ergens iets aan kan doen. Dan heb ik de ruimte om te bepalen wat ik doe. Dat maakt niet gelijk dat ik ergens verantwoordelijk voor ben. Maar het geeft in ieder geval de mogelijkheid. Iemand die onvermogend is, heeft geen verantwoordelijkheid, of kan die in ieder geval niet nemen. Gemeenschappelijkheid. Welke verantwoordelijkheid hebben we over klimaatverandering? Iets waar ieder mens mee te maken heeft. Toch verschilt het onwijs wat iemand kan doen. Logisch, we zijn allemaal uniek, hebben onze eigen intenties op aarde, hebben bepaalde mogelijkheden en omstandigheden. We zijn er allemaal en op onze eigen manier gewaar van alles wat er gaande is. We hebben een gemeenschappelijkheid, over alles in onze directe omgeving en in het grotere geheel, dat bijna niemand in haar totaliteit kan overzien. We hebben ons eigen leven en wat daarin afspeelt. Wat we van binnen en van buiten ervaren. Het is de samenloop van dingen en waar we ons op dat moment begeven en waar we onze aandacht aan besteden die bepaalt waar iemand op dat moment verantwoordelijkheid over neemt. Dat kan gestructureerd en ogenschijnlijk ongestructureerd gaan. Soms bijna willekeurig of helemaal willekeurig. Wie we zijn, hoe we ons voelen, en waar we ons diep of minder diep mee verbonden voelen. Dat maakt volgens mij voor een groot gedeelte uit, in welke mate iemand daadwerkelijk verantwoordelijkheid neemt over zijn/ haar/ het leven. En in welke mate iemand daarmee ook verantwoordelijkheid neemt over de gemeenschappelijkheid, de omstandigheden en uitdagingen die we gemeenschappelijk hebben. Innerlijke en uiterlijke verbinding drukt zich dus uit in welke mate iemand contact heeft met wie hij, zij of het daadwerkelijk is. Dan neemt de omvang toe. Dan neemt de impact toe. En daarmee de verantwoordelijkheid over de gemeenschappelijke omstandigheid. 

Leven, vol leven. Mooie woorden. Maar niet altijd makkelijk. Vol leven verschilt voor iedereen qua inhoud. Zo vind ik dansen helemaal niet zo leuk als anderen dat vinden. Voor mij is het fijn om me uit te kunnen drukken. Te weten dat het klopt, wanneer ik iets doe, zeg of schrijf. En ook daar, heb ik de laatste jaren behoorlijk vaak misgetast. Op de redenen ga ik nu niet in. Maar dat het niet altijd makkelijk is, daar kan ik over meepraten. Zoals bijna iedereen trouwens. Want, ook als je heel lekker gaat, zijn er nieuwe uitdagingen die behoorlijk spannend kunnen zijn. De flow is natuurlijk het fijnst. En wanneer het lukt. Wanneer er helderheid is, zelfvertrouwen, goede relaties, middelen en mogelijkheden. Dingen die eigenlijk heel vanzelfsprekend zijn. Dat creatie lukt, dat je volop kunt leven. Zo is het leven bedoeld. Daarom leven we. Om zoveel mogelijk, zo volledig mogelijk onszelf te zijn. Niet altijd makkelijk. Wel continu de bedoeling. Zonder dat iemand daarover hoeft te oordelen natuurlijk. Daar gaat het helemaal niet over. 

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: